De gevaarlijkste wegen



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Wegen zijn een integraal onderdeel van ons leven geworden, waardoor u comfortabel van het ene punt naar het andere kunt gaan. De mensheid realiseerde zich al snel het voordeel van het creëren van zo'n netwerk, dat al in de 1e eeuw in heel Europa en Azië bestond.

Sinds de 16e eeuw begon in Frankrijk een speciale afdeling voor de aanleg van wegen en bruggen te werken. Het einde van de 18e eeuw werd gekenmerkt door het gebruik van bestrating in het wegdek. Stenen in de vorm van kegels werden rug aan rug op een zand- of grondbasis geplaatst. Wegen van dit type zijn zowel sterk als duurzaam gebleken.

Het wegennet ontwikkelde zich echter zo snel dat er een nieuwe dekking nodig was. Het was het asfalt, dat voor het eerst verscheen op de trottoirs van de Royal Bridge in Parijs in de jaren 30 van de 19e eeuw. Tegenwoordig zijn er in de wereld al ongeveer 25 miljoen kilometer aan wegen. Alleen ondanks de toch al klassieke coating, zijn sommige erg gevaarlijk. Chauffeurs zijn zelfs bang om daarheen te rijden. Laten we het hebben over de gevaarlijkste wegen ter wereld hieronder.

Karakorum snelweg (Pakistan - China). De bekendheid van deze track is gebaseerd op het feit dat het de hoogste berg ter wereld is. Het is niet verwonderlijk dat dit ook een verhoogd gevaar inhoudt. De weg loopt tussen de Chinese Kashgar en de Pakistaanse Islamabad. De totale lengte is 1.300 kilometer. De aanleg van de weg begon in 1966; de route viel samen met een deel van de Grote Zijderoute. Het kostte 21 jaar om de weg in complexe apparaten te bouwen. Tegelijkertijd bedroegen de kosten van het werk $ 3 miljard. Bij de bouwwerf waren ongeveer 25 duizend arbeiders en ingenieurs betrokken, terwijl duizend mensen omkwamen. Reizen langs de Karakoram-weg is beladen met een aantal gevaren. Allereerst is het vermeldenswaard de site die in de staten Jamma en Kasjmir ligt. Ze zijn al 60 jaar een struikelblok tussen India en Pakistan, dus schieten ze hier vaak. Opgemerkt moet worden dat er op de snelweg vrijwel geen wegdek is. Gemiddeld is er zo'n 30-40 meter geasfalteerd stuk per 10 kilometer weg. Bestuurders moeten ook op hun hoede zijn voor steenblokkades op de passen en lawines.

Weg Hurghada - Luxor (Egypte). Luxor staat bekend als een van de meest populaire toeristische bestemmingen in het oude land. Vanaf het resort Hurghada is er een snelweg van 280 km. Toeristenbussen leggen deze afstand af in 4-5 uur. Verrassend genoeg wordt de snelweg als behoorlijk gevaarlijk beschouwd. Er is immers een vrij vlak wegdek en er zijn helemaal geen diepe kuilen en kuilen. Toch gebeuren er regelmatig ongevallen met toeristenbussen. Egyptische chauffeurs worden beschouwd als de belangrijkste boosdoeners - ze schenden voortdurend de verkeersregels en letten niet op de markeringen. Bandieten zijn vaak te vinden op de baan, dus zelfs 's nachts zetten bestuurders hun koplampen liever niet aan. Dit voegt nauwelijks zekerheid toe. De weg wordt ook gecontroleerd door terroristen. Dus in 1997 hebben islamisten er 62 toeristen uit Duitsland op gedood.

Canning Stock Route (Australië). Australië is een dunbevolkt continent en leeft minder alleen op Antarctica. Het is niet verwonderlijk dat de wegen hier vrij dun zijn. Onder hen valt de Canning Stock Route op, die van noord naar oost door de kleine zandwoestijn loopt. De lengte van de weg is 1.850 kilometer en werd in 1906 aangelegd om vee te drijven. Feit is dat aan het begin van de vorige eeuw herders in het noorden van het land de monopolistische toegang tot de levering van vlees voor goudmijnen in beslag namen. Om concurrentie te creëren, besloten de autoriteiten een weg aan te leggen waarlangs boeren uit het oosten van het land vee konden verkopen voor de verkoop. De bouw nam 4 jaar in beslag en de moeilijkste taak was om putten langs de weg uit te rusten. Tegenwoordig is de snelweg niet langer in trek voor zijn oorspronkelijke doeleinden, en meestal reizen toeristen er langs. De hele reis duurt ongeveer 3 weken. Eerst moet je brandstof en proviand inslaan, want onderweg zijn er weinig plaatsen waar je voorraden kunt aanvullen. U moet zich tot de inboorlingen wenden voor hulp. Reizen op een verlaten weg door de wildernis kan voor verrassingen zorgen.

Dalton Highway (VS). Deze track is de beste in meerdere nominaties tegelijk. Allereerst is het vermeldenswaard dat ze het meest geïsoleerd is. Op een snelweg van 667 kilometer lang zijn er slechts drie dorpen met een totale bevolking van 60 mensen. Ook deze weg is het meest besneeuwd. Het is tenslotte gelegen in Alaska, waar zelfs in de zomer sneeuw kan vallen. Het wegdek van de weg is in de winter volledig bedekt met sneeuw. De route loopt langs de Trans-Alaska-oliepijpleiding, steekt de poolcirkel over en komt het permafrostgebied binnen. Alle reisgidsen en reissites benadrukken dat de Dalton Highway erg gevaarlijk en moeilijk is. Sommige autoverhuurbedrijven verbieden specifiek het reizen op deze weg, zelfs in huurovereenkomsten. En wie toch besluit langs de snelweg te rijden, mag slechts een gedeeltelijk geasfalteerd oppervlak verwachten, grotendeels onverhard. Daarnaast zijn er veel steile afdalingen en stijgingen.

Trollstigen (Noorwegen). Elke fatsoenlijke gids voor Noorwegen noemt deze weg. Het is een van de weinige nummers die zelfs een eigen website op internet heeft. De weg wordt met recht beschouwd als een van de "meest fantastische". Zelfs de naam wordt vertaald als "trollenladder". Ze loopt langs de Troll's Cap Mountain, langs de Troll's Hut, er is zelfs een Troll Church onderweg. De aanleg van deze fantastische weg begon aan het einde van de 19e eeuw, maar moeilijke weersomstandigheden en bergachtig terrein vertraagden het werk tot 1936. En deze bergkronkelweg met 11 steile lussen werd persoonlijk geopend door de koning van Noorwegen Haakon VII, die de naam aan de weg gaf. In de winter zal het hier niet werken - de baan is gesloten, dus het is beter om er een reis langs te plannen in de lente of zomer. En het zal beter zijn als een ervaren chauffeur achter het stuur zit. Inderdaad, op sommige plaatsen is de breedte van de weg slechts 3,3 meter, wat manoeuvres buitengewoon moeilijk maakt.

Tuktoyaktuk Road (Canada). Het is al gebruikelijk voor inwoners van het Canadese dorp Tuktoyak en de stad Iuvik dat de weg ertussen alleen in het koude seizoen bestaat. Feit is dat de Mackenzie-rivier in de winter bevriest, die daarmee de Tuktoyaktuk-weg vormt. Het is het koudste ter wereld - het ijs is tot 2 meter dik. Het dorp Tuktoyak zelf is de noordelijkste nederzetting van het land, gelegen buiten de poolcirkel. Het is merkwaardig dat Tuktoyaktuk Road vrij officieel een weg is, dus speciale diensten houden de staat in de gaten. Zij zijn het die toestemming geven om de weg te gaan besturen. Hiervoor worden constant metingen van de dikte van de ijslaag uitgevoerd. Aan het einde van het wegseizoen neemt deze dienst een beslissing over het einde van het verkeer. Ondanks de constante controle van de autoriteiten gebeuren er hier toch ongelukken. Bestuurders staan ​​voor veel gevaren. Dit kunnen polaire sneeuwstormen zijn, maar ook scheuren in ijs en sneeuwverstuivingen.

Col de Turini (Frankrijk). Deze onveilige weg ligt in de Franse Alpen, het wordt niet voor niets een van de meest rijdende ter wereld genoemd. Het ligt op een hoogte van 1500 meter en strekt zich uit over 30 kilometer. Er zijn 34 bochten op de baan en er zijn praktisch geen lange rechte stukken. Een kronkelend stuk van deze snelweg maakt deel uit van de Monte Carlo Rally. Tot 2002 werd hier ook de "Nacht van de lange messen" gehouden. Met het begin van de duisternis begonnen de races, het licht van de koplamp sneed de duisternis in de bergen af. Ervaren sportwagenrijders rijden de weg in 10 minuten, maar gewone chauffeurs besteden hier ongeveer een uur aan. Auto's rijden immers langzaam de een na de ander over de snelweg, want in sommige gebieden is de breedte slechts 3,3 meter. Inhalen is hier vrij zeldzaam - er zijn steile kliffen aan de ene kant van de weg en een afgrond aan de andere kant. Tegelijkertijd regent het hier vaak, wat het asfalt erg glad maakt. Als gevolg hiervan - ongevallen en afwijkingen van de baan.

Stelvio Pass (Italië). Deze weg wordt beschouwd als een van de meest bochtige ter wereld. De Queen of Zigzags bevindt zich op een hoogte van 2500 meter. En het werd aangelegd in 1820-1825, toen het Lombardije met de rest van Italië moest verbinden. Tot het einde van de Eerste Wereldoorlog diende de weg ook als grens tussen Oostenrijk-Hongarije en Italië. Het bergpad stijgt naar de Prato-pas, gelegen op 2.757 meter hoogte. Om hier te komen, moet je 48 haarspelden en 60 scherpe bochten overwinnen. En dit ondanks het feit dat de weg zelf letterlijk glijdt tussen steile kliffen en een afgrond. Tegenwoordig is de snelweg alleen geopend van juli tot september. Maar in de winter is er nog een transport - een sportslee. Maar zelfs tijdens een rustig zomerseizoen kan de reis erg stressvol worden. Er kan immers een wolk op het pad van de bestuurder verschijnen of er vriest regen, waardoor het asfalt een gladde rol wordt.

Guoliang Road (China). De Chinezen zeggen dat deze weg meedogenloos is. Toch komen er constant toeristen. Nog eens 40 jaar bestond het nummer helemaal niet. De ongelukkige dorpelingen van Golian werden door een gewaagde stenen trap gedwongen naar de buitenwereld te reizen. Maar in 1972 besloten de omwonenden de situatie te veranderen. Ze begonnen hun eigen weg over de berg te banen. De werkzaamheden duurden 5 jaar, de 1200 meter lange tunnel werd op 1 mei 1977 geopend. Zelfs twee auto's kunnen deze smalle weg niet passeren, dus fietsen ze er meestal langs. Het gevaar wordt weergegeven door ramen die langs de route zijn uitgesneden voor verlichting. Er zijn gevallen waarin auto's erdoorheen de klif in vlogen. Het wordt dus niet aanbevolen voor mensen met claustrofobie om deze baan te rijden.

North Yungas Road (Bolivia). De bijnaam van deze route - "Death Road", klinkt behoorlijk welbespraakt. De snelweg ligt in de bergen van de Boliviaanse provincie Yungas en verbindt de hoofdstad met het noorden van het land. En haar bijnaam wordt geassocieerd met een incident dat hier in 1999 plaatsvond. Vervolgens viel een auto met acht toeristen uit Israël in de afgrond. En in 1983 gebeurde het ergste ongeluk in de geschiedenis van het land op de weg. Toen viel de bus, die meer dan 100 mensen vervoerde, in een steile kloof. Tot nu toe sterven jaarlijks 200-300 mensen op de weg, terwijl tientallen auto's de kloven inbreken. Hier zijn de meest voorkomende ongevallen frontale botsingen. De breedte van de rijbaan over de gehele lengte van de weg is niet groter dan 3,5 meter. Er zijn gebieden waar twee auto's die elkaar hebben ontmoet nergens heen kunnen. Zelfs in wijdere gebieden gebeurt dit bijna boven een afgrond. De moeilijkste wegsituatie wordt verergerd door het feit dat hier voortdurend aardverschuivingen en dichte mist voorkomen. Als het regenseizoen in Bolivia komt, wordt de baan een echt moeras. Het komt ook voor dat sommige gebieden volledig worden weggespoeld door waterstromen.


Bekijk de video: BEVROREN REMMEN - BRIDGET u0026 ROB IN SIBERIË - DE GEVAARLIJKSTE WEGEN VAN DE WERELD


Opmerkingen:

  1. Brodrig

    Instead of criticizing, write the variants.

  2. Gujinn

    Ik doe mee. En ik heb het geconfronteerd. We kunnen over dit thema communiceren. Hier of in PM.

  3. Waydell

    Ben het sterk eens met het vorige bericht

  4. Noell

    I apologize, but it's not quite what I need.



Schrijf een bericht


Vorige Artikel

De duurste merken

Volgende Artikel

Het meest winstgevende speelgoed